bye bye Ban thung mae nam noi school

25-11-2017 - onderweg van Nakhon Sawan naar CHiang Mai Thailand - Denis

En dan zit je ineens alweer in een bus voor een 7 uur durend ritje naar Chiang Mai. Bye bye Lat Yao district, bye bye Ban thung mae nam noi school. Iets waar je maanden naar uit hebt gekeken gaat in een vloek en een zucht voorbij.

Bottomline…. Hartverwarmend hoe ik ontvangen werd, je voelt je een prins, onvoorstelbaar. Tot het laatste moment bleef mijn begeleidster bij me wachten tot in de bus. Ze was stomverbaasd dat ik haar geld gaf als blijk van waardering nadat ze elke dag voor me kookte, mijn was deed, me naar tempels bracht enz....

Mijn laatste dag was er eentje om niet te vergeten en helemaal in Thaise stijl. Van totale miscommunicatie en non-planning tot Hong Thong en Karaoke. Echt geweldig.
Vorige week al gepland dat het vrijdagmiddag zou zijn, er Thaise dans zou zijn van een andere school en toen ik woensdagmiddag de directeur voor de zekerheid vroeg of dat allemaal nog klopte, kreeg ik meteen groen licht. Dus hup naar de printer lekker old-fashioned posters printen en ophangen terwijl de docenten een overleg hadden.
Na het overleg kreeg ik een Line (een soort WhatsApp dat ze hier gebruiken) of ik even kon komen. Ik dacht om naar de beloofde tempel te gaan, maar nee… De party was verplaatst naar een dag eerder en geen Thaise dans…. En die tempel moest ook een andere keer (euh ik vertrek over 2 dagen, wanneer dan?). Redenen waren vaag of er  misschien gewoon niet, de directeur had dit besloten. Hij heeft een leiderschapsstijl die wij niet meer kennen. Zijn wil is wet en tegenspraak komt niet voor bij zijn medewerkers. Ik denk dat terug te zien in de reactieve manier van werken. In de klas zijn de mensen in hun element, daarbuiten is de sfeer 100% afhankelijk van de aanwezigheid van de directeur.

De door mij geplande Christmas Party (aangezien dat het thema was waar omheen ik mijn lessen heb gemaakt de afgelopen weken) liep ook 75% anders dan ik had gepland, maar was hartverwarmend en ook weer helemaal in Thaise stijl.
Ik had alle kinderen  op een ijsje getrakteerd, maar dat werd ook meteen in een soort ritueel getrokken. Alle kinderen op de grond, dan 1 voor 1 dankjewel komen zeggen bij mij en de “grote” gever (ik dus) gaf ze dan een ijsje.  Maar goed, ze genoten er geen seconde minder van ????

Daarna werd de boel langzaamaan maar zeker verbouwd. Het mooie van dit klimaat is dat er heel veel buiten kan, dus de muziekinstrumenten werden gewoon lekker buiten neergezet.

Het programma dat ik had bedacht en gecommuniceerd werd met 1 beweging weggevaagd door de directeur. Hij wilde dat ik 1 liedje met de kids deed. Maar goed, mijn noordelijke stijfkoppigheid liet dat natuurlijk niet toe. En inmiddels wat Thais wijzer geworden bracht ik met mijn beste glimlach mijn programma in rondom het zijne en hij inmiddels wijzer geworden polderde rustig mee.

Er kwam een formele plechtigheid waarin de directeur me bedankte, mede namens het team.  Vervolgens elke groep, die allemaal een say goodbye letter in het engels hadden geschreven. Prachtig, cute, schattig enz enz… Stoere jongens van de oudste klas die I love you tegen me zeiden en op grond een Wai maakten uit dankbaarheid. Aan de teksten te lezen was te zien dat er nog veel werk te doen is ????

Daarna mocht ik snoep strooien, grote lol natuurlijk waarna het muzikale deel begon. Een paar nummertjes door de jongens van de oudste groepen. Opvallend was dat er 2 jongens rondom de zanger stonden die een soort mix van stoere en voor ons nichterige bewegingen maakten. Zo mooi om te zien dat in dit land er helemaal niet nagedacht wordt over wat dat zou zijn. Iedereen zit en gedraagt zich gewoon ergens tussen hetero en homo of a-sexueel in en dat doet er helemaal niet toe.

Toen mocht ik samen met de band een  nummertje doen, het werd Zombie van de Cranberries omdat ze die van een eerdere volunteer hadden geleerd. Prachtig! Al die “brave”kids die kanonhard “ZOOOOMBIE ZOOMBIE”meebleren.

Als afsluiting (dacht ik) ging ik met de kids naar de kerstboom die we hadden gemaakt. Op 23 november bij 32 graden “We wish you a merry Christmas” zingen was heel bijzonder ????

Daarna nog met de hele groep “Little duckie”, geweldig!!! En dat was het…..

Dacht ik.. Ik wilde naar de kapper en wat praktische zaken kopen voor mijn reis en daarvoor moest ik naar het dorp dichtbij. Nou nee, niet dus. Ik had me al verbaasd waarom de docenten tijdens de  Christmas Party door bleven gaan met versieren. Wat bleek, er was een party voor me georganiseerd. Top, alleen niet gecommuniceerd.  Dus er werd me verboden naar de kapper te gaan en in de avond werken mocht ook niet….. Euhhhhhh nou, dat moet echt.. Dus wat pittige discussie via Translate waarna we mooi polderden.
Dus op naar het dorp voor de kapper. De eerste weigerde me omdat ik Farang was. Dat vond men heel gewoon, maar verwonderde mij wel, haar is haar lijkt me. Vervolgens in het centrum was een man die Parkinsonachtige trekjes vertoonde die toen ik de foto’s liet zien na mijn laatste knipbeurt knikte dat hij dat kon.

Er werd wat poeder op mijn haar gestreken en 1 van de 3 scheerapparaten gepakt die vast ouder dan 10 jaar waren. Er gebeurde me iets wat ik nooit bij een kapper heb, ik kneep hem namelijk als een oude dief dat ik totaal verknipt zou worden. Maar hij stopte netjes met scheren en pakte zijn schaar. Poogde mijn haar te knippen wat vol wax zat en gaf dat na een paar minuten op en kwam met de plantenspuit. Daarna was het een fluitje van een cent. De nek werd nog even netjes geschoren, de oren ook en na 15 minuten was ik klaar. De prijs.. 80 BHT…. 2,-

Op naar de party. Alle mensen die ik de afgelopen weken had ontmoet waren gekomen, van andere scholen, oud docenten enz.  De drank  vloeide rijkelijk, er werd weer fantastisch gegeten, ik werd door iedereen gefêteerd met heerlijk eten en veel drank. En er was karaoke. Mooie mix van Thaise songs, met wat Engelstalige hits (Imagine, Bruno Mars, Ronan Keating enz) en ik heb (heel toepasselijk vond ik, maar ja de Thaise mensen begrepen er natuurlijk geen jota van) Afscheid van Volumia gezongen. Daarna volgden de gebruikelijke langdradige (want monotoon gesproken en onverstaanbaar voor mij in het Thais) toespraken van de oud-directeur en de huidige.  Om 20.00 was het voor mij gedaan en brachten ze me thuis. Een tas vol met say goodbye letters, een prachtig certificaat en een kaart met een gouden olifant, maar vooral 10.000 herinneringen rijker.

Dank jullie wel prachtige studenten, fantastische teachers, het waren 3 weken om nooit te vergeten