Hello again

Hardlopen op zijn Thais

Als oud-hardloper kun je een aanbieding om te gaan kijken bij een hardloopwedstrijd natuurlijk afslaan. Een groot deel van het team van 1 van de organisaties waar ik voor werk deed mee, inclusief de andere farang, dus verplichte kost, maar heemaal niet erg.

Op 1 ding na, de inschrijftijd was 05:30 (in de ochtend ja...). Dus het was een kort nachtje om daar bij het gloren van de dag te zijn.
En het was totaal anders als wat wij gewend zijn bij wedstrijden, maar ook weer niet.
Alle standaarddingen als inschrijflijsten en mensen achter tafels waren er. 
Maar ook voor alle deelnemers een koffieachtige drank (mix van creamer, suiker en koffiepoeder, yeghhh) en natuurlijk fantastische bananen. 

Even een rondje maken in de omgeving:
 

In Thailand is het gebruik van tijd anders, meestal zijn mensen wat later, maar begon de wedstrijd zonder enige aankondiging 20 minuten eerder. Voor ons onvoorstelbaar, net als dat haast niemand een warming-up deed, een enkeling wat stretching en daar hield het mee op.
Men vond het te koud (het was 15 graden).

Het startschot klonk en er gingen een aantal mensen met gezwinde spoed o pad, maar ook velen haaden er minder zin in en maakte er een wandelwedstrijd van. Maar dan zonder wedstrijd, dat element telde helemaal niet. Du mensne stopten onderweg gewoon om een praatje te maken, wat te chatten of om terug te lopen.